home over ons muziek agenda CD boekingen contact nieuws foto's musicologie


Jantine Leeflang
Ben Dijkhuis
Ionika Aalders
Saskia Lugtenaar Assink
Eric Dijkhuis


Over de naam Baloney


Commentaren

Foto: Huub Louppen

Ionika was er vroeg bij als het om muziek gaat. Op haar zevende kreeg ze de beginselen van blokfluit van een studente van het conservatorium, dat een vervolg kreeg door blokfluitlessen op school. Als kind draaide ze vaak elpees, met name van Boudewijn de Groot en 'Songs of the Key of Life' van Stevie Wonder. Rond haar twaalfde veranderde dat in het afspelen van casettebandjes met de meest grove teksten en geschreeuw. Iets wat ze zich nu niet meer kan voorstellen! In die tijd had ze ook pianoles van de buurvrouw, voor wie The Beatles een brug te ver was. Ionika vond het leuk om op de piano de improviseren.

Tijdens haar middelbare schooltijd was zij improvisatiezangeres in een popband.

Uiteindelijk ging haar muzikale ontwikkeling nog verder, op haar negentiende heeft zij na een lange reis door Afrika op de djembee traditionele polyritmes leren spelen.
Op haar twintigste, tijdens haar studie op de kunstacademie, speelde zij drum in een beginnende band. Daarvoor heeft ze een drumstel gekocht en les genomen bij de muziekschool van Hans la Faille. Enkele jare later drumde zij in de lo-fi popband van Joost Visser, waarmee ze een tournee maakten door Amerika. Tijdens dezelfde periode leerde zij op de wijze van Shirley Collins, Engelse liederen zingen, dat wil zeggen zonder opsmuk met eenvoudige of zonder begeleiding.

Toen Ionika in West-Friesland ging wonen, was zij plotseling ver weg van al haar vroegere muzikale vrienden. Ze was, naast het zingen van het (oud-)Nederlandse lied, trekharmonica gaan spelen, eerst op de muziekschool van Jan Faber, daarna bij de trekzakvereniging van Sander van Harten in de Dromedaris in Enkhuizen. Zij vond het in die tijd zelfs leuk en leerzaam om als straatmuzikant tijdens ‘de boerenmarkt’ op de Noordermarkt in Amsterdam te spelen.

Sinds september 2019, toen zij op het punt stond haar trekzak te verkopen, vroeg Jantine haar of zij een keer met haar muziek wilde maken. Ionika had nooit het vermoeden, en had zelfs nooit durven dromen, dat Jantine haar zou vragen om bij Baloney Celtic Music te komen spelen.

Aanvankelijk was Ionika, als Nederlandse, tegen 'culturele toe-eigening’, maar dat heeft zij opzij gezet. Ionika is dol op de gevoelige liederen en het "subtiel jankerige van de pentatonische toonladder". De Ierse liederen en de melodieën in het repertoire van Baloney hebben volgens Ionika, " ergens in de tweede ‘zin’ een prikkelende draai waardoor ze me nooit gaan vervelen".

Ionika's favoriete muziek is erg divers, zoals uit de jaren zeventig, Andy Irvine; Paul Brady; The Incredible Stringband; Bert Jansch en Clive Palmer. Vanaf de jaren tachtig, Lankum; Bonny Prince Billy; Songs: Ohia; Eefje de Visser en The Unthanks. Eveneens staat klassieke muziek op haar lijst, met name die van Ravel en Erik Satie.